Jacco’s Film

Jacco’s Film, NFTA eindexamenfilm 2009

prod.: Derk-jan Warrink, Constant van Panhuys
regie: Daan Bakker
DOP: Robbie van Brussel
sound: Jaap W. Sijben
edit: Michelle Hofman
componist: Matthijs van der Veer
vfx: Flip Buttinger, David Goubitz

Hieronder staan twee beschrijvingen met filmfragmenten van het geluidsontwerp uit mijn afstudeerfilm aan de filmacademie. Onderaan staat de volledige film met de DVD omschrijving.


Geluidsontwerp fragment 1
Na een muzikale introductie waarin Jacco met sneltreinvaart zijn kleurrijke leven beschrijft zien we een frontaal medium-shot van Jacco thuis achter het raam. Hij kijkt naar neerdalende kleding buiten, wij zien deze in de weerspiegeling. In geluid horen we van boven gestamp en geruzie van zijn ouders gevolgd door een voice-over van Jacco. Hij verteld alleen over de vallende kleding die zijn moeder één keer per maand uit het raam gooit en niet over de ruzie. Daarmee wordt duidelijk dat hij die niet wil horen of blokkeert.
De interactie van beeld en geluid is essentieel voor de vertelling. Interactie tussen beeld en geluid betekend dat hun informatie commentaar op elkaar levert. Samen vertellen ze wat anders dan wanneer je ze afzonderlijk waarneemt. Er is dus nieuwe informatie ontstaan. Dit wordt het counterpoint (van de interactie tussen beeld en geluid) genoemd.
Geluidsinformatie: stampend en ruziënd paar in een andere kamer waarvan het geluid via het plafond en trapgat met openstaande gangdeuren te horen is.
Beeldinformatie: Jacco zittend in de huiskamer, kijkend naar kleding die buiten neerdaalt.
Counterpoint: Jacco’s ouders zijn in de kamer boven hem, hij hoort hun stampen en ruzie maken en dat moeder de kleding van vader uit het raam gooit (zijn voice-over bevestigd dit).


Geluidsontwerp fragment 2
Interieur shoarmatent. De camera panned snel tussen Jacco en de shoarmaman. Ze spelen een raad-de-hoofdstad-bij-land spelletje, Jacco is verbijsterend goed. Gokkastgeluiden zijn te horen en om een sterke filmische vertelling te kunnen neerzetten is er gekozen voor aanwezige source-muziek (=muziek in de ruimte van de scene). Net voordat er naar de close wordt gesneden op de shoarmaman die het moeilijkste land verzint wordt de source-muziek non-diagetisch (=filmmuziek). Jacco raad de hoofdstad meteen waarop de muziek stopt om de verbazing in het volgende shot op de shoarmaman te versterken. In de stilte klinken twee korte gokkast geluiden om de van stomheid geslagen verbazing cartoonesk te accentueren. Tegelijk functioneert het ook om het ritme van de muziek te blijven voelen. Wanneer de shoarmaman dan ‘shit man’ zegt is de muziek terug, als voorheen, de aanwezige source-muziek. Jacco draait zich naar zijn vader om te zien of hij heeft opgelet. Tijdens zijn draai worden de gokkast geluiden worden harder en closer, de source-muziek zachter. De shoarmaman is nu niet meer nodig voor de vertelling en loopt om die reden offscreen (=alleen in geluid) vloekend weg. Dan zien we dat vader zijn concentratie volledig op de gokkast is gericht. Ondanks dat vader niet opkijkt zegt hij in de volgende close van patat etende Jacco: ‘niet te veel patat eten, hè chef’. Jacco weet deze negatieve ervaring in zijn voice-over en de daaropvolgende beelden toch positief op te vatten.

DVD omschrijving met volledige film
De tienjarig Jacco neemt de kijker mee in zijn kleurrijke belevingswereld. Vol enthousiasme vertelt hij over zijn vrienden, vriendinnen, interesses, dagelijkse bezigheden en niet te vergeten: de wonderen der natuur. Als we hem mogen geloven, hebben we hier te maken met een zeer succesvolle jongeman. Dat zijn ouders voortdurend met elkaar overhoop liggen lijkt hem weinig te deren: Jacco bepaalt zelf wel hoe de wereld in elkaar zit. Maar hoelang houdt hij dat nog vol?
Een tragikomische film over een kind, in strijd met de realiteit.